Hier eet je de ‘beste pizza ter wereld’ (niet voor tere zieltjes)

Een pizza eten bij Da Baffetto is een ervaring zoals je die waarschijnlijk nog niet eerder hebt gehad. Dat is zowel uiterst positief als ronduit negatief, maar snel vergeten zul je dit restaurantje in Rome in ieder geval niet.

Bij Da Baffetto hebben ze een beetje schijt aan je, en dat zul je weten ook. Ze lijken althans geen kans voorbij te laten gaan om je ego onder de rubberen zolen van hun Italiaanse, orthopedische schoeisel te verpletteren. Bij Da Baffetto is niet de klant, maar de dienstdoende ober koning.

Dat begint al bij binnenkomst. Je wordt er -let wel: létterlijk- in de richting van je tafel geduwd. Een verzoek om misschien aan dat leuke tafeltje bij de opengeslagen deuren te mogen zitten, wordt afgedaan met anderhalve grom. Zij bepalen vervolgens (en niet de logische volgorde van binnenkomst) wie wanneer geholpen wordt. En denk ook niet dat je heel aardig aangesproken gaat worden; het heeft meer weg van ongeduldig grunten.

Je tafelkleed is er een vel blanco papier. Tafels staan veel dicht bij elkaar en je deelt ze met anderen. Als de pizza klaar is, wederom in compleet willekeurige volgorde, komt ‘ie zo’n beetje aanvliegen. 

De tent ziet er bovendien bepaald indrukwekkend uit. Behalve de ingrediënten en misschien één medewerker, stamt alles er uit de 19e eeuw. De wc is er goor, provisorisch en (dus) troosteloos. Bovendien deel je dat ene exemplaar met een volledig volgestouwd restaurant dat uit twee verdiepingen bestaat.

Grote Baas

En toch staan de mensen in de rij, soms urenlang, om er te mógen eten. Dit heeft natuurlijk alles met de pizza te maken; het zou de beste ter wereld zijn. De Grote Baas, die helaas onze avond niet aanwezig was, geniet dankzij deze buitenaardse deegschijven dan ook groot aanzien.

Op de muren van zijn schamele maar befaamde tokootje hangen dan ook eindeloos veel krantenknipsels van deze Da Baffetto (‘De Snor’, het belangrijkste uiterlijke kenmerk van de eigenaar) en foto’s waarop hij prijkt met ’s werelds grootste sterren.

Proeven is in dit geval weten, want godverdomme man, dat ding is me toch lekker! Persoonlijk ben ik niet de allergrootste fan van het Italiaanse signature dish. Ik vind ze vaak zwaar, te zout, te vet en de oregano in de saus te pompeus. De pizza hier is echter licht en luchtig, met verdomd weinig zout, geen oregano en enkel verse toppings. De bodem is dun en knapperig en enigszins aangebrand maar zoals mijn Lief al had beloofd, daar proef je inderdaad niets van.

Snor

Overigens is niet helemaal duidelijk of ze nou werkelijk schijt aan je hebben, of dat ze het erom doen. Dat het een gimmick is, onderdeel van de beleving. De oplettende kijker ziet namelijk zo nu en dan heus wel wat medemenselijkheid. Meestal in de vorm van geintjes of een zichtbare zwak voor oude dametjes.

Maar al zouden ze werkelijk zo schofterig zijn als ze zich voordoen, wat dan nog? Sommigen vinden het nu eenmaal lekker om zo nu en dan flink afgebekt te worden en voor de rest geldt: de pizza maakt veel goed. Om niet te zeggen alles.

 

Da Baffetto:

pizza2 pizza1 pizza3 ff8 ff5 ff6

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s