Toer de boer: boodschappen doen op het platteland 

Een beetje 2015 is het wel: naar de dichtstbijzijnde boerengemeenschap rijden om daar je verse boodschappen te doen. Ondanks dit vleugje passé blijkt het echter nog steeds een volwaardige aanbeveling waard. Je leest (en ziet) hier waarom.

Ik wilde hier eigenlijk helemaal niet over schrijven. Het is nogal vorig jaar, dus wie wil er in godsnaam nog lezen over plattelandsboodschappen? Ik wilde het vooral zelf een keer doen, een keer meemaken, maar het bleek zo leuk dat ik eigenlijk niet echt anders kan dan het hier meenemen.

Ik wist dat mijn zusje haar boodschappen wel eens op het platteland deed en aangezien ikzelf vooral bleef steken op bezwaren als ‘Jahaaa, maar waar moet ik dan precies heen?’, ‘Wat hebben ze allemaal?’, en ‘Kan ik er wel pinnen??’ leek het me wijs haar ervaring eens te raadplegen. Met andere woorden: “Zusje, mag ik een keer mee?!”

Dat mocht. Afgelopen zaterdag was het zover en het was echt te gek. Wat zeg ik? Het was TE GEK. Niet alleen is het super leuk om op zo’n zonnige dag door het platteland van Breda en omstreken te cruisen met aangenaam gezelschap als mijn zus, er waren volop boerenwinkeltjes. De één nog leuker dan de ander. Het ene erf nog mooier dan het andere.

Het lokale volk maakte er het nuchtere maar erg vriendelijke boerenimago bovendien weer helemaal waar en over de boodschapjes zelf hoef je je nog niet de minste zorgen te maken. De bergen heerlijkheden die wij er scoorden, vind je helemaal onderaan. Mocht je nieuwsgierig zijn. En, alles gepind! 

Aardbeien!

Ook is het eigenlijk laagdrempeliger dan ik dacht. Boeren die wat te verkopen hebben, hebben namelijk meestal wel een groot bord buiten staan (Aardbeien! Asperges!! Eieren!!!), dus ze staan niet gek te kijken als er vervolgens iemand het erf op huppelt. En loop je na gedane zaken weer naar je auto, dan bots je niet zelden op een bord dat je alweer de weg wijst naar een volgende boer, die dan weer net andere producten heeft.

Qua culi-gehalte zit het ook wel goed. Tuurlijk, je vindt er je groente, fruit, melkproducten, eieren, graanproducten en vlees, allemaal hop! van het land, maar in de winkeltjes vind je ook chutneys, huisgemaakte soepen, chipjes en nootjes, granola’s en koeken, wijnen, likeuren, azijnen, jams, kruidenmengsels en pareltjes als truffelkaas, sambalworstjes, verse roomboter en de lekkerste honing die je (ik althans) ooit op hebt.  

En tsja, als je met dát soort heerlijkheden gaat smijten, hebben de zusjes Van Lintel het natuurlijk sowieso al vrij snel vrij goed. 😄

(P.S.: er is een gratis app genaamd De Buitenmarkt die van heel Nederland weet waar de boerenwinkeltjes zich bevinden, en wat ze er verkopen. Handig voor de mensen die geen gidsend zusje of vergelijkbaar voorhanden hebben!) 

Foto-verslag Toer de Boer:

Vers & Lekker op eigen risico

Honing in een opgefleurde HAK-pot.

Mijn zusje en haar vele, mobiele spullen, *zucht*. Dat wordt nog een uitdaging.

Ze deden niet veel, maar leuk zijn ze toch wel: varkentjes.

Vaker wel dan niet waren de boerderijtjes een lust voor het oog!

Operatie ‘nu de andere nog’ is nog in volle gang.

We gaan nog een keer terug om ons eigen veldboeketje te plukken. Enig toch?

Kersen uit de kas.

Na het maken van deze foto vroeg ik mijn zusje: “Wat klopt er niet aan?”

“De koe staat niet in de stal”, zei ze hier zelf over.

Verrassing! We hebben bij ons in de buurt zelfs een wijnboerderij! Wel wat drukker en wat duurder dan de rest.

De Landwinkel hebben we uitgeroepen tot favoriet: Heerlijke meiden achter de toonbank, verrassende producten, hemelse kaas (met onder meer truffel!)

Naast truffel ook brandnetel-, chili- en tzatziki-kaas.

Ultimate foodie: standaard met een mes op stap (en ja, ik weet zéker dat ze er geen dubieuze extra-curriculaire activiteiten op nahoudt ;-))

Greetings. It is us.
Mijn oogst.

Zusjes oogst.